Wygonić diabła

Zdumiewającej i rosnącej łatwości zabijania mężczyzn, kobiet dzieci, połączonej z gwałtami i niszczeniem ludzkiego dobytku i głodem towarzyszy w wojnach międzynarodowych takich jak najazd na Irak czy domowych takich jak nieustające od blisko 20 lat walki pomiędzy lokalnymi milicjami i bandami w Somalii równie rosnąca obojętność rządów i opinii publicznej. Tym zaś którym cierpienia innych jeszcze nie zobojętniały towarzyszy poczucie bezsilności. Kiedy mocarstwa dbają tylko o własne interesy a powołana dla uwolnienia świata od wojen Organizacja Narodów Zjednoczonych gotowa jest jedynie do misji “wakacyjnych” jak nazwał jeden z żołnierzy misję oddziałów polskich w Czadzie ? sprawia, że strefa chaosu, bezprawia i związanego z nimi terroru rozszerza się w zastraszający sposób. Kto może się tej tej klęsce cywilizacyjnej przeciwstawić?÷

Wspaniały film Gini Reticker “Wygonić diabła” przynosi na to pytanie odpowiedź.
To kobiety mają taką siłę. I pokazały w Liberii jak mogą jej skutecznie użyć. Leymah Gbowee, jedna z liderek ruchu kobiet w tym kraju zrealizowała swój sen o pokoju w jej kraju i o tym aby jej 3-letniemu synkowi nie musiała odmawiać kawałka chleba.
Poczucie misji, determinacja, upór i odwaga kobiet liberyjskich zrzeszonych w ruchu ” Pokój Teraz” w stawieniu czoła krwawemu dyktatorowi i nie mniej krwawym jego przeciwnikom doprowadziły w końcu do pomyślnego zakończenia wojny w drodze abdykacji dyktatora i porozumienia o utworzeniu rządu tymczsowego. Pośrednio przyczyniły się też z pewnością do wyboru kobiety na stanowisko prezydenta Liberii.Charles Taylor sądzony skazany został później w Hadze za zbrodnie wojenne

Nigdy nie zapomnę tak rzadkiej dzisiaj godności promieniującej na pięknych twarzach Leymah i innej, starszej, narratorki z ruchu kobiet opowiadającej o bestialstwach popełnianych na bezbronnych ludziach przez żołdaków z obydwóch stron konfliktu i ich cichej determinacji aby położyć temu kres. Wszelkimi pokojowymi środkami, z odmawianiem seksu mężczyznom wplątanym w wojnę włącznie. Lub z blokowaniem wyjścia z hotelu delegatom stron konfliktu dopóki nie podpiszą porozumienia.

Film Reticker jest bogatym i przekonywującym świadectwem siły drzemiącej w ruchach kobiecych. Siły która może wygonić diabła nie tylko w Liberii i nie musi się wyczerpywać na tradycyjnych żądaniach feministycznych.Nie mówiąc o innych kobietach afrykańskich,że białe siostry kobiet liberyjskich mogą się od nich wiele nauczyć. Choćby w sprawie zakończenia wojny w Iraku.

Antywojenna wymowa filmu Reticker nie jest jedynym jego przesłaniem. Jest on ponadto potężnym dowodem na koniecznośc zapewnienia kobietom większej roli w sprawach publicznych i państwowych. W zestawieniu z kobietami przedstawionymi w filmie wyrzynający się wzajemnie mężczyźni wyglądają na prymitywne bestie z innego świata lub gatunku. Opętani żądzą władzy, chciwością lub poprostu narkotykami stracili cechy przypisywane normalnie rodzajowi ludzkiemu. W naszych “białych” krajach nie jest aż tak źle, ale mogło by być dużo lepiej. Wystarczy porównać poziom życia i klimat społeczny w krajach skandynawskich gdzie kobiety mają równoprawny udział w rządzeniu z krajem takim jak Włochy, gdzie Berlusconi próbował uznać rolę kobiet przez wprowadzenie call girls do reprezentacji politycznej kraju. Ze Skandynawii nadeszła ostatno jednak również niedobra wiaomość: oto mędrcy z Komietetu Nagród Pokojowych Nobla w Oslo przyznali nagrodę prezydentowi kraju prowadzącego dwie wojny, z których jedną ropzpala jeszcze bardziej wysyłałająć 30,000 dodatkowego mięsa armatniego (czy minowego). Jakoś przecież nie słyszałem aby zasiadały w tym szacowwnym komitecie jakieś panie.

Komu byłoby mało inspiracji zawartych w tym doskonałym filmie można dodać, że kobiety liberyjskie, zadając kłam stereotypom, zjednoczyły w swoim ruchu pokojowym chrześcijanki i muzułmanki. Pokazały także nieudolność ONZ w akcji rozbrajania walczących stron.

Krótko mówiąc, Wygonić Diabła zasługuje na Złotą Palmę Festiwalu Watch Docs, o ile taka byłaby przyznawana.

Alander